Dat gezicht, wie was dat ook alweer?

Andere kleine zelfstandigen verklaren me misschien voor gek, maar ik ben nogal gestructureerd ingesteld. Dagelijks fiets ik ongeveer rond dezelfde tijd weg en rijd dan de identieke route. 's Middags verloopt de terugreis wat onregelmatiger, maar globaal fiets ik toch wel dagelijks in hetzelfde tijdraam mijn route op weg naar de keuken.
Dat ik niet de enige ben met zo"n structuur blijkt wel uit de tientallen gezichten, die ik dagelijks tegen kom. Niet zo heel gek, want ik fiets langs het Smalle Pad en daar zijn de tegenliggers vaak op weg om de trein te halen. En scholieren hebben ook zo hun belangen om op tijd te zijn.
Na jaren zijn sommige gezichten van de fietsroute zo vertrouwd, dat je de eigenaar ervan bijna tot je kennissenkring gaat rekenen. Je stopt nog net niet om een praatje met ze te maken, maar een klein knikje of een vage glimlach van herkenning is bijna niet te onderdrukken als je elkaar zo'n 200 keer per jaar tegenkomt.
Soms wordt het gênant. Dan sta ik in het weekend in de rij bij de bouwmarkt en komt zo'n bekend gezicht in zo'n onbekende context langs lopen. Mijn hersens registreren iets bekends en joviaal begin ik een begroeting. De andere partij kijkt me glazig aan en vraagt me wie ik eigenlijk ben. De week erop ben ik vijf minuten later van huis gegaan.