Een nieuwe week, een nieuwe kans

Ritueeltje op de fiets: elke maandagochtend zet ik mijn dagteller op nul. Waarom? Tsja, zeg het maar. Misschien na het weekend met een opgeladen batterij de week met frisse moed beginnen? Mezelf disciplinair controleren op mijn fietsprestaties? Geen benul. Het geeft altijd wel een goed gevoel om te kunnen constateren dat je de voorbije week toch weer 100 km of meer fietsend hebt afgelegd. En een goed gevoel op maandagochtend, dat willen we allemaal.
Inmiddels zie ik de filmpjes langskomen van de 10 fietsers die in het kader van #033odf een week lang de lotgevallen van fietsers in Amersfoort vastleggen. Vooral merkwaardige verkeerstechnische situaties verdienen de aandacht. Ik kwam er vanmorgen zelf ook één tegen op mijn vaste route. De oversteekplaats bij de Utrechtseweg, langs de Ponlijn/Kersenbaan.
Om voor mij onduidelijke reden zijn de verkeerslichten daar zo afgesteld dat de fietsers die vanuit het centrum komen en zuidwestelijk de Utrechtseweg volgen gelijktijdig groen licht krijgen met de fietsers die in noordwestelijke richting naar het station fietsen. Verkeer op de Utrechtseweg heeft daarbij voorrang.
Doordat beide stromen gelijktijdig in beweging zijn, ontstaat er een kluwen van fietsers op het meest westelijke punt van de kruising. De fietsers die de Utrechtsweg oversteken moeten wachten, en velen komen daarbij stil te staan op de autorijbanen. Vaak is de stroom fietsers die vanuit het centrum komt zo lang, dat de fietsers nog op de rijbaan staan als het licht voor de automobilisten alweer op groen springt. Je vraagt je af of dat niet anders geregeld kan worden.